Ongizate estatikoa, fikziozkoa eta itxurazkoa lortu nahi dugun testuinguruan bizi gara. Kanpoaldea «kontrolpean» edukitzen ahalegintzen gara, gauzak nahi edo espero dugun moduan ateratzen ez direnean biktima sentituz. Hala ere, bizitza gorabeheraz beteta dago, eta pertsonok bizitza horretan zehar nabigatzen ikasi behar dugu, gure buruaren arduradun eginez.

Gure bizitzei eusteko segurtasun ekonomikoa ahalbidetzen digun truke batean oinarritutako lan- eta lanbide-testuinguru batean bizi gara. Ohartu gabe, ekonomian eta kanpoko estandarretan oinarritutako aitorpenean oinarritutako arrakasta lortu nahi dugu. Hala ere, askotan, egunerokotasunaren zurrunbiloaren ondorioz ordu gehienak lanean, esfortzuan, higaduran, asegabetasunean eta gure buruari uko egiten inbertitzen ditugu. Horren ondorioz, gure errealitatea gelditu eta berrikusteko tarterik ere ez dugu, gure bizitzako arlo guztietan garapena atzeratuz eta benetan garrantzitsua denari jaramonik egin gabe.

Vivim en un context en què cada cop més persones senten que el simple fet d’intercanviar hores de feina per diners ja no és suficient. Busquem posar les nostres capacitats al servei dels altres creant una organització coherent o en forma d’emprenedoria. El problema és que fora ningú ens ensenya les regles del joc i el nombre de persones que assumeix el desafiament d’emprendre és mínim. Ens veiem sols i desemparats sense entendre l’abast d’allò a què ens enfrontem.